حد بينهايت

نمی دانم چرا در دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم، غصه حرف اول را میزند. هر کسی سعی دارد به دیگری بقبولاند که نسبت به او مشکلات بیشتری دارد. یا وقتیکه بحث گناهکار پیش می آید، همه ادعای همه فن حریف بودن و گناهکارترین بودن دارند. مخصوصا برخی شبهای قدر آنچنان بر سر و صورت می زنند و العفو العفو می گویند که گویی از سال پیش تا کنون به جزء گناه کار دیگری نکرده اند.
شاید این موضوعات در ظاهر هیچ ارتباطی با فلسفه و عرفان ندارند ولی اگر کمی بیشتر به خود رجوع کنیم ( خودشناسی ) متوجه می شویم که ما انقدرها هم بد نیستیم یا انقدرها هم که فکر می کنیم مشکلات نداریم. درست است که امروزه وضعیت بد اقتصادی امان مردم را بریده است ولی با نگاه به عصری که ما زندگی می کنیم که عصر اینترنت و رونالدو و لئوناردو می باشد و مقایسه با مثلا 100 سال پیش که هنوز تلویزیون در سراسر جهان فراگیر نشده بود، خیلی زندگی ساده تر و متنوع تر شده است. دسترسی به اینترنت به عنوان اقیانوسی از اطلاعات، تماشای بازیهای فوتبال جذاب و دیدنی، تماشای زیباترین و متنوع ترین فیلمهای روز دنیا و ...
یا با یک رجوع به خود و اعمال و رفتارمان در می یابیم که گناهان و اشتباهات ما در برابر خوبیها و اعمال نیکمان به صفر میل میکند.
حال یک سوال: حد شما در بینهایت چند می شود؟

/ 1 نظر / 3 بازدید
پوچ

حد همه به پوچی ميل می کنه..