چهارشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸۳

حد بينهايت

نمی دانم چرا در دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم، غصه حرف اول را میزند. هر کسی سعی دارد به دیگری بقبولاند که نسبت به او مشکلات بیشتری دارد. یا وقتیکه بحث گناهکار پیش می آید، همه ادعای همه فن حریف بودن و گناهکارترین بودن دارند. مخصوصا برخی شبهای قدر آنچنان بر سر و صورت می زنند و العفو العفو می گویند که گویی از سال پیش تا کنون به جزء گناه کار دیگری نکرده اند.
شاید این موضوعات در ظاهر هیچ ارتباطی با فلسفه و عرفان ندارند ولی اگر کمی بیشتر به خود رجوع کنیم ( خودشناسی ) متوجه می شویم که ما انقدرها هم بد نیستیم یا انقدرها هم که فکر می کنیم مشکلات نداریم. درست است که امروزه وضعیت بد اقتصادی امان مردم را بریده است ولی با نگاه به عصری که ما زندگی می کنیم که عصر اینترنت و رونالدو و لئوناردو می باشد و مقایسه با مثلا 100 سال پیش که هنوز تلویزیون در سراسر جهان فراگیر نشده بود، خیلی زندگی ساده تر و متنوع تر شده است. دسترسی به اینترنت به عنوان اقیانوسی از اطلاعات، تماشای بازیهای فوتبال جذاب و دیدنی، تماشای زیباترین و متنوع ترین فیلمهای روز دنیا و ...
یا با یک رجوع به خود و اعمال و رفتارمان در می یابیم که گناهان و اشتباهات ما در برابر خوبیها و اعمال نیکمان به صفر میل میکند.
حال یک سوال: حد شما در بینهایت چند می شود؟


دست نوشته ای از « امیر »

پيامها ..

خانه
آرشیو
صندوق پستی



كمی شعـور
دنیای من



سایه رز
شاهزاده كوچولو

دوستان

سایه رز
شاهزاده كوچولو
بهترین آرزوهای من
نامه های من به خدا
خیالات واقعی
سكوت محكوم
من یلدا رو دوست دارم
هلال ناتمام

فانوس دریایی
نور سیاه
دختر بارانی

خواب زمستانی
نارنجی
مهرآئین








آرام چون برف زمستان
رها
بغض ناتمام
رهگذر باد
مرا اینگونه باور کن
مرغ قاف

یک قلب می تپد
از خاموشی تا فراموشی
مبینا
دختر سكوت
امانیسم

حرفهای ننه سرما
پاییز یعنی چيزی شبیه من

Persianblog
Persiangig