دوشنبه ۱٤ دی ۱۳۸۳

در حسرت يک لبخند

دارم به خودم بر می گردم. لحظه به لحظه به ابرها اضافه ميشه. آسمون دلم امشب عجيب بارونيه. با پياده روی ديشب و ديدن قهقهه دو تا مرد باربر٬ دلم در حسرت لبخندی از زندگی می سوزه. با حرفهايی که ديروز شنيدم٬ چراهای ذهنم بيشتر شده. چراهای بی جوابی که شايد خدا هم پاسخی براشون نداشته باشه.

نه..... مثل اينکه اينجوری نمی تونم به خودم برسم . جدای دونستن مسير به يه وسيله هم احتياج دارم. نگاهم رو به اطراف می گردونم که.....

ـ بيا دو نفر. دو نفر حركت.
ـ جناب، بريم. من دو نفر حساب مي كنم.

********

فریــــاد مـن از فــــــراغ يـــــــارست                       و افغـان مـن از غــم نگـارست
بى روى چـــو ماه آن نـــــــگاریـــــن                       رخساره من به خون نگارست
خــــون  جگــــرم  ز  فـرقـــــت  تــو                        از دیـــده روانـــه در كنــارست
درد دل مــن ز حــــد گذشـتـــســت                      جانـــــم ز فــــراق بیقــرارست
كس را ز غـــم من آگهـــى نیــست                      آوخ كه جهــــان نـــه پایدارست
از دســــت زمــــانــــه در عـــذابــــم                      زان جان و دلم همى فكارست
سعدى چه كنى شكایت از دوست                      چون شادي و غم نه برقرارست


دست نوشته ای از « امیر »

پيامها ..

خانه
آرشیو
صندوق پستی



كمی شعـور
دنیای من



سایه رز
شاهزاده كوچولو

دوستان

سایه رز
شاهزاده كوچولو
بهترین آرزوهای من
نامه های من به خدا
خیالات واقعی
سكوت محكوم
من یلدا رو دوست دارم
هلال ناتمام

فانوس دریایی
نور سیاه
دختر بارانی

خواب زمستانی
نارنجی
مهرآئین








آرام چون برف زمستان
رها
بغض ناتمام
رهگذر باد
مرا اینگونه باور کن
مرغ قاف

یک قلب می تپد
از خاموشی تا فراموشی
مبینا
دختر سكوت
امانیسم

حرفهای ننه سرما
پاییز یعنی چيزی شبیه من

Persianblog
Persiangig